Your Healing Coach 6974 730 214

Είναι κάποιες μέρες, που απλά και αβίαστα θέλεις να επικοινωνήσεις, να γράψεις? Να μιλήσεις? Να χορέψεις? Να τραγουδήσεις? Και που άλλες φορές το κάνεις για να μοιραστείς και με το μοίρασμά σου να βοηθήσεις άλλους, άλλες γιατί είναι εσωτερική σου ανάγκη να εξωτερικευτείς, να εκφραστείς, να μην κρατήσεις απλά, όλη αυτό το κύμα ενέργειας μέσα σου και να το αφήσεις ήρεμα και όμορφα να βγει από σένα και να πάει όπου εκείνο προορίζεται χωρίς αναγκαστικά εσύ να ελέγχεις το αποτέλεσμά του.

Μια τέτοια στιγμή έρχεται λοιπόν, όταν για πολύ καιρό, είσαι από απόσταση και παρατηρείς τα πράγματα. Την κατάσταση. Την οποιαδήποτε κατάσταση. Και μετά, όταν η παρατήρηση σε έχει γεμίσει από εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, να βρίσκεσαι να τα επικοινωνείς…

Βλέπω ανθρώπους να κλείνονται στον εαυτό τους ολοένα και πιο πολύ και με πονάει.

Με πονάει που όλο αυτό που μας βρήκε,το άδικο, αντί να μας ενώνει, να μας κάνει ένα! μια γροθιά, αντίθετα, μας αποξενώνει και μας απομονώνει, τον καθένα στο σπίτι του βασικά και ύστερα, τον καθένα κλειδωμένο στο μυαλό του, στις ατέλειωτες σκέψεις και σενάρια καχυποψίας και συνομωσίας, στα αέναα αυτά σενάρια, που δυστυχώς, σαν αποτέλεσμα φέρνουν ακόμα χειρότερο κλείσιμο και φόβο και κατάθλιψη και μιζέρια…και πόνο και μοιρολατρία…

Με πονάει να βλέπω ανθρώπους όχι απλά μόνους τα Χριστούγεννα, μα ακόμα χειρότερα, ανθρώπους που λόγω φυσιολογικής περηφάνιας και αξιοπρέπειας, φοβούνται να το φωνάξουν, να το πουν, να το επικοινωνήσουν.

Ανθρώπους να πεθαίνουν, όχι από τον ιό, αλλά από την εσωτερική παράλυση του μυαλού τους, στο άκουσμα αυτού.

Άνθρωπε εκεί έξω,,,εσύ που θέλεις να λέγεσαι μα και νιώθεις ακόμα άνθρωπος, σπάσε την συνέχεια αυτήν.

Σπάσε την αλυσίδα που βρίσκεσαι, καλώντας έναν άνθρωπο για βοήθεια, βάζοντας πίσω περηφάνιες, γιατί εδώ, τώρα είμαστε όλοι το ίδιο,

Άλλος πολύ, άλλος λίγο, άλλος σήμερα, άλλος αύριο.

Πόσο σημαντικό είναι να μπούμε στην καρδιά μας τώρα, πόσο σημαντικό είναι να μπούμε στην συμπόνοια, πόσο σημαντικό, είναι να μπούμε μαζί.

Γεννηθήκαμε για να’μαστε μαζί οι άνθρωποι και στα δύσκολα, το’χουμε στην φλέβα μας, ΜΑΖΙ, να θεραπευόμαστε ευκολότερα.

Πάντα.

Γύρνα στην αγάπη και στην κατανόηση πρώτα του εαυτού σου κι ύστερα, θα μπορέσεις να ανοίξεις την αγκαλιά σου και στον δίπλα. Ίσως όχι από κοντά ακόμα, μα από κάμερα έστω.

Ενδιαφέρσου,

Δημιούργησε τον δρόμο σήμερα έστω από κάμερα, που θα σε φέρει αύριο από κοντά, κοντύτερα με έναν άνθρωπο.

Εκφράσου!

Αληθινά και με δίχως όρια στον εαυτό σου, κλάψε, άσε τον εαυτό σου να νιώσει το συναίσθημα που περνάς και άφησε τον διπλανό σου, όχι να σε σώσει, μα να κλάψει μαζί σου. Δώσε του το δικαίωμα, δώσε του τον χώρο. Σήμερα αυτός για σένα, αύριο εσύ για αυτόν.

Σε δύσκολες καταστάσεις μάτια μου, παύουν να ισχύουν ταμπέλες, γνώσεις και πτυχία.

Σε δύσκολες καταστάσεις, το μόνο που μένει είναι η Ανθρωπιά.

Η Ανθρωπιά και τα χέρια.

Και εσύ, είσαι Άνθρωπος, ΑΚΟΜΑ, μπορείς να είσαι, Και αυτό, δεν θα στο πάρει ποτέ κανείς.

Μια όμορφη μέρα, μια όμορφη Αυγή, να ξημερώνει πάντα, μέσα σου.

Μια Αυγή, που θα σε παίρνει από την βολή του μυαλού, της συνήθειας, του κρυψίματος και θα σε βγάζει εκεί έξω στα ανοιχτά, να σε φωτίζει και να σε μετασχηματίζει, σε αυτό που έχεις γεννηθεί για να είσαι.

Με Αγάπη και Σεβασμό στον Άνθρωπο,

Φύλλις Γκούστη

Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης και Ευεξίας.

Μοιραστείτε το