Your Healing Coach 6974 730 214
Όλοι μας σε κάποια φάση της ζωής μας, κάνουμε κάτι που ή αδικούμε κάποιον άλλο, ή αδικούμε εμάς τους ίδιους και εκεί μέσα μετά, αρχίζουν να χορεύουν οι ενοχές, οι τύψεις, οι θλίψεις, oι ατέλειωτες σκέψεις και το να φέρνεις το ίδιο θέμα στην επιφάνεια λέγοντας τα ίδια ξανά και ξανά στον εαυτό σου, “εγώ φταίω για ό,τι έγινε” ή “μα πώς το έκανα εγώ αυτό σε μένα” , με αποτέλεσμα να πέφτεις όλο κ πιο βαθειά μέσα σου, μα πιο πολύ, να πέφτεις στα μάτια σου..
Ξέρεις… το να αδικήσεις κάποιον, είναι από μόνο του σοβαρό, μα παίρνοντας τον χρόνο σου και όταν επιλέξεις, να του ζητήσεις συγγνώμη, τα φέρνει όλα σε ισορροπία,
αισθάνεσαι καλά μαζί του αλλά κυρίως με σένα.
Τι γίνεται όμως όταν το λάθος το κάνεις εσύ και μάλιστα σε σένα? Τι γίνεται όταν εσύ είσαι εκείνος που σε αδίκησε? Που σε περιόρισε? Που σε έριξε στα δικά σου μάτια? Και όταν το δεις και το συνειδητοποιήσεις τι μπορείς να κάνεις για αυτό? Να σου ζητήσεις συγγνώμη, να σε συγχωρήσεις.. και πώς να σε συγχωρήσεις? Πού να βρεις την δύναμη να σε κοιτάξεις στα μάτια? Και αν δεν το κάνεις? Αν το προσπεράσεις? Πώς να συνεχίσεις? Και αν σου το ξανακάνεις αργότερα? Και αν γίνει ή αν έχει ήδη γίνει συνήθεια?
Καταρχήν πάρτο λιγάκι χαλαρά, όλοι είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη, έκανες και εσύ, οκ.
Μπορείς αν θες να γελάσεις μαζί σου αρχικά, για να καταφέρεις ευκολότερα να απενοχοποιηθείς.
Πες,”οκ, τα έκανα σαλάτα τέλεια” και γέλα μαζί σου για να ελαφρύνεις το κλίμα αλλά και για να αποδεχτείς το γεγονός ευκολότερα.
Το επόμενο βήμα πιο κοντά σε σένα, είναι να σε πάρεις μια αγκαλιά και να σε συμπονέσεις.
Να συμπονέσεις το παιδάκι μέσα σου, που πονάει πολύ με αυτό που έγινε.
Ίσως , να σε έβαλες κάτω από κάποιον άλλο,
για να αποφύγεις έναν καυγά,
να έβαλες τον λάθος άνθρωπο στην ζωή σου και να υποφέρεις ή ακόμα ίσως να σε κατηγορείς που σε χώρισαν επειδή σε υπερασπίστηκες ή ποιος ξέρει τί άλλο!
Δεν έχει σημασία,
σημασία έχει να βγεις από όλον αυτό τον φαύλο κύκλο, εκμεταλλευόμενος την κατάσταση, μαθαίνοντας από αυτή
και ερχόμενος πιο κοντά στον εαυτό σου,
σαν σύμμαχο
και όχι σαν εχθρό.
Μετά από την αγκαλιά (που παρεμπιπτόντως, θα εκπλαγείς -όταν σου την δώσεις με όλη σου την αγάπη και την κατανόηση-πόσο ζεστή είναι –ίσως από τις ζεστότερες της ζωής σου-)
σειρά έχει να γράψεις, ναι καλά διάβασες,
να γράψεις ένα γράμμα στον εαυτό σου με την ακριβή κατάσταση, από το τι έγινε, πώς ξεκίνησε και πού κατέληξε όλο αυτό.
Γράφοντας , συμβαίνει το εξής μαγικό.
Μπορεί και βλέπει το μάτι, παρατηρεί και μπαίνουμε βαθύτερα μέσα μας, βλέπουμε καθαρότερα.
Γράψε λοιπόν πόσο σε αδίκησες,
τι νιώθεις τώρα για το άλλο άτομο μα και για σένα.
Κυρίως για σένα.
Γράφοντας, θα παρατηρήσεις επίσης,
πόσο κοντά σου έρχεσαι,
πόσο βαθύτερα σε κατανοείς.
Εκεί κάπου, είναι και η κατάλληλη στιγμή, εφόσον έχεις δει το πρόβλημα από μέσα και καθαρά πια, να σε συγχωρήσεις.
Να σου ζητήσεις συγγνώμη που σε έβαλες σε αυτήν την διαδικασία, να σε καταλάβεις αληθινά, νιώθοντας το συναίσθημα που όταν διαβάσεις αυτό που έγραψες,
θα βγει στην επιφάνεια.
Ας κλάψεις, ας φωνάξεις.
Το συναίσθημα, όσο δεν συγχωρείς για να πας παρακάτω, τόσο θα δυναμώνει.
Μην του κάνεις το χατίρι..συνέχισε.
Ίσως ο θυμός δυναμώσει κι άλλο, όσο πιο κοντά πας για την αυτοσυγχώρεση ή ο κόμπος να φτάνει ψηλά,
μα αυτό είναι και το δείγμα ότι καλά πας.
Συνέχισε.
Είναι πολύ οκ να δεις το λάθος και πόσο μάλλον,
να βρεις το κουράγιο να σου πεις συγγνώμη.
Και ξαφνικά είσαι εκεί, βρίσκεσαι εκεί.
Είσαι έτοιμος και το νιώθεις, να πεις την μαγική λέξη.
Συγγνώμη εαυτέ μου που σε έφερα σε αυτήν την θέση. Συγγνώμη εαυτέ μου, που υπέφερες εξαιτίας μου.
Συγγνώμη εαυτέ μου που δεν σε άκουσα από την αρχή,
ή που παράβλεψα τα σημάδια που είχα δει
ή την φωνούλα μέσα μου που με είχε προειδοποιήσει.
Συγγνώμη που έβαλα σε προτεραιότητα το εγώ μου
και όχι την ψυχή μου.
Και είναι εντάξει.
Μ’ακους?
Είναι εντάξει!
Γιατί τότε δεν είχες την γνώση αυτή ,
πόσο σημαντικό είναι να ακούς εσένα!
Τότε δεν σε υπολόγιζες, δεν σε αγαπούσες..
και είναι εντάξει!
Σήμερα που γνωρίζεις και έχεις την δύναμη μα και την αγάπη για σένα το κάνεις, αποδέχεσαι την αλήθεια σου,
σε συγχωρείς και αμέσως μετά,
σε αλλάζεις.
Αλλάζεις τα βήματα, αλλάζεις τον ρυθμό ακόμα και τον χορό, το κεφάλαιο, το βιβλίο το ίδιο!
Αλλάζεις και διορθώνεις στο σήμερά σου ότι μπορείς,
τα βάζεις κάτω και βλέπεις τις εναλλακτικές σου
και σου υπόσχεσαι πως τώρα που ξέρεις,
που κατανοείς και σ’αγαπάς, θα σε προσέχεις,
θα σε φροντίζεις,
θα σε ακούς περισσότερο και θα παίρνεις χρόνο,
χωρίς να σε πιέζεις,
για να αποφασίζεις αυτά που είναι κατάλληλα,
για ΣΕΝΑ,
για την ψυχούλα σου.
Πέρασε πια, τέλειωσε!
και μάντεψε ποιος έχει την δύναμη πάνω του να συνεχίσει,
πιο έτοιμος από ποτέ,
ναι…ΕΣΥ!
Μην ξεχάσεις μετά από όλο αυτό να σε γιορτάσεις!
Να γιορτάσεις την ύπαρξη και την μοναδικότητά σου,
την ψυχή σου την ίδια,
γιατί είσαι μοναδικός,
αρκετός και υπέροχος!
Πάντα ήσουν!
Έπρεπε όμως να το δεις και να το ανακαλύψεις μόνος σου!
Στην υγειά σου λοιπόν!
Με αγάπη και σεβασμό στα συναισθήματά μας
Φύλλις
Μοιραστείτε το